|
عنوان
|
مطالعه تطبیقی ویژگیهای زنان و مردان سرپرست خانوار به تفکیک مناطق شهری و روستایی در سرشماری 1395 |
|
تعداد صفحات
|
19 |
|
نویسنده
|
محدثه عابدی دیزناب - محمد عباسی - ملیحه علی مندگاری |
|
مشخصات نشریه
|
دوفصلنامه بررسیهای آمار رسمی ایران (گزيده مطالب آماری سابق) سال 29 شماره 1 پیاپی 92 |
|
تاریخ انتشار
|
بهار و تابستان - 1397 |
|
درجه علمی
|
علمی - ترویجی |
|
محدوده صفحات
|
113-95 |
|
زبان
|
فارسی |
|
کلید واژه
|
خانوارهای زن سرپرست زنان سرپرست خانوار ایران آمار زنان سرپرست خانوار سرپرست خانوار سرپرست خانواده ویژگیهای جمعیتی مناطق شهری ویژگیهای اجتماعی مناطق روستایی ویژگیهای اقتصادی وضع فعالیت زنان سرپرست خانوار روستایی مردان سرپرست خانوار زنان سرپرست خانوار شهری سرشماری عمومی نفوس و مسکن 1395 خانوارهای مرد سرپرست سطح سواد
|
|
چکیده
|
از جمله تغییرات جمعیتی که دهههای اخیر در بیشتر کشورهای دنیا از جمله ایران در حال وقوع است، پدیدهی خانوارهای زن سرپرست است که بهدلایل مختلفی رو به فزونی است. ۱۲/۱ درصد خانوارهای ایرانی در سال ۱۳۹۰ زن سرپرست بودهاند که این رقم در سال 1395 به ۱۲/۷ درصد افزایش یافته است. در این پژوهش با روش تحلیل ثانویهی دادههای سرشماری ۱۳۹۵ به مطالعهی تطبیقی ویژگیهای جمعیتی، اقتصادی و اجتماعی زنان و مردان سرپرست خانوار در کل کشور ایران به تفکیک مناطق شهری و روستایی پرداخته شده است. یافتههای پژوهش بیانگر آن است که بیشترین نسبت درصد خانوارهای زن سرپرست مربوط به مناطق شهری با ۱۲/۷ درصد و بیشترین نسبت درصد خانوارهای مرد سرپرست مربوط به مناطق روستایی با ۸۷/۴ درصد میباشد. سرپرستی مردان در گروههای سنی میانی در بالاترین حد خود قرار دارد و برخلاف زنان با افزایش سن (گروههای سنی ۷۵ سال و بیشتر) بار مسئولیت سرپرستی خانوار از دوش مردان کاسته شده است. بیش از ۴۰ درصد زنان سرپرست خانوار، خودسرپرست بوده و به تنهایی زندگی میکنند، در حالیکه این نسبت برای مردان بسیار پایین است. بیش از ۷۰ درصد مردان سرپرست خانوار شاغل هستند، در حالیکه این نسبت برای زنان ۱۲ درصد میباشد. زنان سرپرست خانوار همچنین از سطح سواد کمتری نسبت به مردان سرپرست خانوار برخوردارند. یافتههای پژوهش بیانگر آن است ﻛـﻪ میزان اﺷﺘﻐﺎل و سطح ﺳﻮاد ﭘﺎﻳﻴﻦ ﺧﺎﻧﻮارﻫﺎی زن ﺳﺮﭘﺮﺳﺖ میتواند کیفیت زندگی این خانوارها را تحت تأثیر قرار دهد و ﻧﻴـﺎز ﺑـﻪ برنامهریزی اصولی و بهموقع جهت رسیدگی به وضعیت این خانوارها ﺗﻮﺳﻂ ﺳﻴﺎﺳﺖگذاران و ﺑﺮﻧﺎﻣﻪریزان امری ضروریست.
|